unutma

nasıl da kolaylaşır her şey
ve nasıl basitleşir
mutluluğu bulunca!
nasıl da basittir mutlu olmak
sana sokulunca sevgilim
sen bana sokulunca...
unutma yalnız nice yürüdüğünü
beni buluncaya dek
nice bitkin düştüğünü
yolunu yitirerek
unutma.
seni aradığımı bilmiyordun değil mi
benim de durmadan?
bilmiyordum
içimde bir yerin
nasıl dolup dolup da boşaldığını!
bilmiyorduk ikimiz de
yürüyerek durmadan
durmadan ileri doğru
beni bulacağını bir gün
bir gün seni bulacağımı durmadan..
halklar da böyledir diyorum işte
bilmezler
anlamazlar bile
aldanırlar durmadan..
ama durmadan yürüyerek
ilerleyerek durmadan
bulurlar birbirlerini bir gün
ve kendi kendilerini
bulurlar beni bulduğun gibi
seni bulduğum gibi durmadan..
ve nasıl basitleşir
nasıl da kolay görünür her şey!
unutma ama güçlüğünü
karanlıkta yürümenin
— unutma —
durmadan.

Pablo Neruda

özür

Senin için yapraklarını kopardığım papatyalardan özür diledim dün gece.
Haklısınız dedim, ne sevdiği belli, ne sevmediği.

Pablo Neruda

SEVİYORUM SUSMANI

Seviyorum susmanı, yokluk gibisin çünkü,

sesim sana varmadan işitiyorsun beni.

Havalanıyor gibi gözlerin yerlerinden

ve sanki bir öpüşle kapanmış ağzın yeni.

Benim ruhumla dolu bütün nesneler gibi

yine benim ruhumla yükselirsin her şeyden.

Ruhuma benziyorsun, düş kelebeğim benim,

karasevda sözüne benziyorsun tıpkı sen.

Seviyorum susmanı, uzaklıklar gibisin.

İnler gibisin hem de, kuğuran kelebeğim.

İşitiyorsun beni sesim sana varmadan:

Senin sessizliğinle ben de susayım derim.

Seninle konuşayım o senin yüzük gibi

yalın sessizliğinde, o lamba gibi parlak.

Gece gibisin sen de sessiz, yıldız içinde.

Sessizliğin bir küçük yıldızdır senin, uzak.

Seviyorum susmanı, yokluk gibidir çünkü.

Öyle uzak, acılı, ölüp gitmiş gibi sen.

Yeter o zaman bir söz, bir gülümseyiş bile,

Sevinirim, başka şey yok öyle sevindiren.

Pablo Neruda

SERENAD

Sen benim derimden çok daha benimsin. Seni ararken

içimde, damarlarımda, kanımda, ışıkla örülmüş

Gizemli dokularımda sendin bulduğum. Sanki kandın sen

Taştın, azıktın.

Bense dışında kaldım aklın, çılgınlığın, giysilerin,

Eski bir karanlık ve ormanlar soyundan geliyorum,

Ama tıpkı bir kuyudaymış gibi iki büklüm girip

Kör bir adam gibi el yordamıyla

Yolumu bulmaya çalışırken topraklarımda,

Adımlarıma yön verecek parmaklıklar yoksa da

Vardır senin gülünün büyümesi evimde

İçimde büyümeyi sürdürüyorsun,

Köklerin çok derinde

Yapraklarında parmak uçlarımı yakmadan

Gözlerine dokunmam olanaksız

Susuzluğumda bedeninin yangınları tutuşur

Kurar yüzünün yaprakları yokluğunu

‘Kim var orada, kim var orada?’ diye sorarım sanki

Gecenin geç saatlerinde

Birisi kapımı çalmış gibi

Bir de bakarım ki boşluğun ortasında rüzgârdan

Başka bir şey yoktur

Sulardan, ağaçlardan, gündüzleyin yaktığımız

Ateşlerden sönmeye yüz tutmuş

Sanki hiçbir şey yokmuş da

Var olan her şey oradaymış gibi

Sanki yeryüzünün bütün toprakları

Kapımı tıklatıyormuş gibi

Adsız, yaşam gibi belirsiz

Filizlenen bitkiler ve çamur gibi bulanık,

Gözlerimi kapar kapamaz uyanırsın canevimde

Ben toprağa uzanınca doğarsın uçuşan tozlar gibi,

Yatağını aşındıran nehir

Birbirine dolanmış çıplak ağaç köklerini koruyarak büyürse

Sen de onlar gibi büyürsün bende

O nasıl karanlığıyla birlikteyse, sen de benimle birliktesin

İşte kan ya da buğday, toprak ya da ateş

Yaşarız burada, bir tek bitkiymiş gibi

Yapraklarının anlamını bilmeyen.

Pablo Neruda

Türkçesi: Hilmi Yavuz

bir şiir daha

yavaş yavaş ölürler... seyahat etmeyenler,
yavaş yavaş ölürler...okumayanlar, müzik dinlemeyenler,
vicdanlarında hoş görmeyi barındırmayanlar.
yavaş yavaş ölürler...alışkanlıklara esir olanlar,
her gün aynı yolları yürüyenler,
ufuklarını genişletmeyen ve değiştirmeyenler,
elbiselerinin rengini değiştirme riskine bile girmeyen,
veya bir yabancı ile konuşmayanlar.
yavaş yavaş ölürler...
aşkta veya işte bedbaht olup istikamet değiştirmeyenler,
rüyalarını gerçekleştirmek için risk almayanlar,
hayatlarında bir kez dahi mantıklı tavsiyelerin
dışına çıkmamış olanlar.

pablo neruda

bir şiir

Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim

Şöyle diyebilirim: gece yıldızla dolu

Ve yıldızlar, masmavi titreşiyor uzakta

Şakıyarak dönüyor gökte gece rüzgarı.

Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim

Sevdim ben onu, o da beni sevdi bir ara.

Kollarıma aldım bu gece gibi kaç gece

Kaç defa öptüm onu sonsuz göğün altında

Sevdi beni o ben de bir ara onu sevdim

O durgun, iri gözler sevilmez miydi ama

Bu gece en hüzünlü şiiri yazabilirim.

Yokluğunu düşünüp, yitmesine yanmakla

Duyup geceyi, onsuz daha engin geceyi.

Ota düşen çiy gibi, düşmekle şiir cana

Ne gelir elden, sevgim onu tutamadıysa.

Gece yıldız içinde, o yoldaş değil bana

Hepsi bu. uzaklarda şarkı söylüyor biri.

Yüreğim dayanmıyor yitmesine kolayca

Gözlerim arar onu, yaklaştırmak ister gibi

Yüreğim arar onu, o yoldaş değil bana

Artık sevmiyorum ya nasıl, nasıl sevmiştim

Sesim arar rüzgarı ulaşmak için ona

Ellere yar olur. öpmemden önceki gibi.

O ses, ışıl ışıl ten ve sonsuz bakışlarla

Artık sevmiyorum ya severim belki yine

Ne uzundur unutuş ah ne kısadır sevda

Böyle gecelerde kollarıma aldım çünkü

Yüreğim dayanmıyor yitmesine kolayca

Belki bana verdiği son acıdır bu acı

Belki son şiirdir bu yazdığım şiir ona

Pablo Neruda